نه‌اين كه خروج هشتمين يا نهمين وزير از دولت نهم خبر عجيب و ناراحت‌كننده‌اي باشد كه در طول يكي دو سال گذشته بسيار از اين خروج‌ها ديده‌ايم اما آنچه طرفداران بخش خصوصي را ناراحت مي‌كند، خروج آخرين اقتصاددان طرفدار اقتصاد آزاد از كابينه است.داوود دانش‌جعفري را در هيچ شرايطي نمي‌توانيم از مهمترين وقايع اقتصاد ايران در سال‌هاي اخير حذف كنيم  چراكه او بيشترين نقش را در بازنگري و ابلاغ سياست‌هاي جديد اصل 44 قانون اساسي ايفا كرده است. شايد از بخت بد بخش خصوصي بود كه ابلاغيه اصل 44 در اوج دولتي ابلاغ شد كه اصولا اعتقادي به سرمايه‌گذاري و توسعه بخش خصوصي ندارد در غير اين صورت، اگر اين ابلاغيه در دولتي غير از دولت نهم ابلاغ مي‌شد، شايد شاهد بسط و توسعه  اقتصاد رقابتي بوديم.

آنچه نوشتن از داوود دانش‌جعفري را دشوار مي‌كند شخصيت آرام و بسيار قابل احترام اوست كه جايگاهش را از حد و اندازه‌هاي مديري سياسي به پايين‌ترين حد تنزل مي‌دهد.در خوب‌انديشي وزير اقتصاد دولت نهم هيچ‌كس شك ندارد اما مي‌گويند او در مواجهه با تصميمات خلق‌الساعه وطرح‌هاي غيرفني و غيراقتصادي و اظهارنظرهاي غيراقتصادي مديران دولت اصولگرا سكوت كرده است.كسي چه مي‌داند شايد داوود دانش‌جعفري كه بزرگترين اندوخته‌اش از 5 سال حضور در سرزمين 72 ملت، تقويت روحيه تفاهم بوده، ترجيح داده است تا مسائل دروني دولت را به بيرون نكشد، اگرنه همان پوشه‌هاي بزرگي كه وزير معزول يا مستعفي اقتصادي و دارايي دولت نهم، قصد دارد به آرشيو شخصي‌اش منتقل كند، مي‌تواند شكوائيه‌ها و گلايه‌هاي او از دولت نهم باشد.اين گفت‌وگو يك ساعت پيش از وداع غريبانه دانش‌جعفري با ساختمان باب‌همايون انجام شده است؛ ساختماني كه بايد ديد وزير آينده‌اش تا چه اندازه با برنامه‌هاي خلق‌الساعه و بداهه‌نوازي‌هاي دولت متبوعش همراه خواهد بود.